28-04-06

30-stappenplan naar meer geluk in je loopbaan (stap 29)

    Stap 29 : Fabricando fabricamur (door te maken worden we zelf gemaakt).

We komen op het einde van ons stappenplan. Ik vertrouw erop dat je daadwerkelijk in de actie bent gestapt en dat je de eerste vruchten aan het plukken bent. Mogelijks ben je zelfs heel tevreden met je resultaten. Of stel je je opnieuw de vraag naar de 'zin' van wat je aan het doen bent ? Wat je eerst zinvol vond kan na verloop van tijd terug omslaan in de vraag 'is het wel de moeite?' of krijgt het terug een karakter van 'doet het er wel toe?'. Het zinvolle leven, het leven in vrijheid, vol levende spanning, uitdaging, betekenisvolle bijdrage, beschouw ik als de basis van een gelukkig leven. Geluk in de loopbaan zal dan hierook nauw verwant aan zijn.

Hoe bewaak je echter de zin voor jezelf ? Hoe bewaak je dat je voor dingen kunt 'blijven gaan' ? In eerste instantie heeft dit te maken met een gerichtheid op de innerlijke samenhang van de dingen voor jezelf. Dit betekent de samenhangen zien, vinden en tot stand brengen die belangrijk zijn voor jezelf, die kenmerkend zijn voor jezelf. Welke zijn de lijnen in je ideeën en de dingen die je doet ? Wat beroerd je en heeft voor jezelf een bijzondere betekenis ? Dit kan liggen in gesprekken, vriendschap, gezelligheid, samenwerking, bezigheden, het aan iets werken, muziek, kunst en nog veel dingen meer ... Het zal belangrijk zijn om hier bewust mee bezig te blijven. Een vorm waarlangs je hier bewust mee bezig kunt blijven is het uitschrijven.

In verschillende stappen in dit stappenplan stimuleerden we je om een reisjournaal bij te houden. Het geschreven woord is immers een voortreffelijk medium waarmee je in de formulering een vorm voor jezelf en je leven kunt vinden. Het papier dat beschreven wordt, wordt een spiegel waarin het 'ik' kijkt, en waarbij het spiegelbeeld terugwerkt op het ik. Wie op schrift een zaak beargumenteert, argumenteert vooral met zichzelf. Voor het schrift geldt daarom als grondregel fabricando fabricamur : door het vormen wordt het ik gevormd, door het schrijven wordt het ik geschreven. In het schrift krijgt het ik de gewenste afstand tot zichzelf, waardoor het zich van buitenaf kan beschouwen en waardoor het van buitenaf een invloed op zichzelf kan uitoefenen. Er ontstaan een vrije ruimte waarin het ik met zichzelf spelt, zich vormt en transformeert, terwijl het naar zichzelf kijkt alsof het om een ander gaat. Bij ieder spoor dat een schrijvende hand achterlaat ontdekt het zichzelf en geeft het zichzelf vorm, knoopt het en netwerk van structuren en vormt het een weefsel waarbinnen het kan leven. Bij het schrijven herinnert het ik wat het was, vat het in begrippen wat het nu is, en gaat het dromen van wat het nog kan worden. Het vertellen en het oschrijven wordt een proces van reflectie, en pas in de loop van dat proces wordt het verhaal van het leven geschreven, dat niet identiek is aan het 'werkelijke' verhaal. Zo krijgt het kunstwerk van het leven contouren, met al zijn lijnen en breuken, facetten en fragmenten.

Dit is ook de reden waarom ik pleit om, en vooral als je een overgang naar iets nieuw volledig wil maken, in je pen te kruipen en regelmatig een verslag van je activiteiten naar jezelf te schrijven. In het begin is het een moeilijke activiteit. Na verloop van tijd krijg je de gewoonte. Reisverslagen aan jezelf zijn een vorm om in de blijvende zingeving te stappen en een duurzame basis te leggen naar bijvende zin én geluk in je loopbaan.

 

(Dit stukje werd mede geïnspireerd door Wilhelm Schmid. Handboek voor de levenskunst, Ambo)

De commentaren zijn gesloten.