Zorgen dat de puzzel van mijn loopbaan past !

Eén van de balangrijke boodschappen in het handige boekje "Manageing your Career" is dat je tijd moet maken voor het onverwachte. Het is zeker iets dat van toepassing is op mijn eigen loopbaan. Zo komen sommige ideeën en oplossingen voor workshops, voor begeleidingsinsteken en voor moeilijke managementproblemen vaak uit een hoek die op het eerste zicht niets te maken heeft met het gestelde probleem. Dit kan een televisieprogramma zijn, een artikel in een krant, een rss-feed van een nieuwe blogpost op een site die ik ooit wel interessant vond, van een onverwachte ontmoeting, van nieuwe mensen die ik leer kennen, van het bezig zijn met een totaal andere activiteit (in mijn geval het aquarelleren).

Ik heb geleerd dat als ik alleen tijd doorbreng met mensen die ik ken, als ik mijn agenda volplan zodanig dat niets onvoorziens kan gebeuren, ik de kracht van het zinvolle toeval uitsluit. Nochtans hoor ik in meer dan de helft van mijn begeleidingssessies dat mijn coachees een 'richting' vonden vanuit een totaal onverwachte hoek - en dit kan gaan van een babbel met een oude kennis die je terugziet op de parking van de supermarkt, een advies om in te gaan op en vakature waarop je normaal niet zou reageren, een onverwacht signaal van erkenning op het werk ... Het grote punt is dat je om deze signalen te merken, je jezelf ervoor open moet stellen ...

Speelt het zinvolle toevel ook mee in jou loopbaan ? Laat mij je verhaal weten !

Er is nogal wat onderzoek rond de karaktereigenschappen die succes in de loopbaan voorspellen. Onlangs verscheen een interessant werkje uit de Harvard Business School Press met de titel "Managing Your Career". Volgende drie eigenschappen kwamen eruit naar voor :

- Stel hoge eisen aan anderen, maar vooral aan jezelf. Kwaliteit vertaalt zich hier dan in hoge standaarden/criteria, snelheid en duidelijkheid rond de manier waarop je de verwachtingen wenst in te vullen of aan het invullen bent. De rode draad is een beetje het motto "If you don't ask, you don't get".

- Ontwikkel veerkracht en doorzettingsvermogen. Dit betekent dat als je project niet loopt zoals verwacht en je ontmoedigd wordt, je terug recht komt te staan en op een gefocuste manier verder werkt.

- Een 'can-do'-mentaliteit. Dit houdt meer in dan het tentoonspreiden van zelfvertrouwen. Het eerder een attitude waarbij je moeilijkheden verwacht en mogelijke oplossingen aanreikt. De meeste mensen hebben immers een 'hier-is-een-muur-waar-ik-niet-over-kan' attitude. Dit in praktijk brengen betekent ook dat je continu je eigen rol herdenkt en verbreedt.

 "Dat de weg die ik neem hard en moeilijk is en dat anderen niet begrijpen welke richting ik uitga en waarom ik dat doe, betekent niet dat ik me vergis." Deze uitspraak van Anne Levy-Morelle weerspiegelt niet de houding van de meesten onder ons. Doorgaans denken we bij het nemen van professionele beslissingen eerst aan de reactie van de andere. " Wat zullen ze van mij denken als ik dat denk, als ik dit doe en dat durf ?" . We vinden onze zekerheid en ons vertrouwen niet in onszelf, maar in de mening van anderen. En dit staat nu net de realisatie van onszelf in de weg ! Het gevolg is dat als we niemand voor het hoofd willen stoten, we eigenlijk het risico lopen om zelf aan de zijlijn te blijven staan.

Jezelf respecteren wil niet zeggen dat je alles moet doen waar je zin in hebt of al je wensen moet vervullen. Jezelf respecteren is tegelijkertijd naar jezelf luisteren, jezelf begrijpen en je échte behoeften achter je wensen en verlangens bevredigen. Dit betekent dat je de last aanvaard om hierin prioriteiten te stellen, om af te zien van keuzes en om jezelf te confronteren met meningsverschillen.

Om hier mee om te gaan zal het belangrijk zijn om de val op te merken, dit wil zeggen duidelijk vertellen aan jezelf wat er schort, bijvoorbeeld : "Eigenlijk heb ik geen vertrouwen in mezelf. Als iemand luider spreekt dan ik, als iemand een stapje hoger staat in de hierarchie dan laat ik de moed zakken.". Vervolgens kan het waardevol zijn om de gevoelens en behoeften te herkennen. Gevoelsmatig kan je houding een middel zijn om jezelf te beschermen (=behoefte), maar tegelijk heb je er genoeg van (=gevoel). Daarna kun je je behoeften helder prioritiseren. Bijvoorbeeld "ik wil geloven in mezelf". Daarna volgt een, wat ik noem, "afschuwelijke fase".  Je gaat gewoon even niet akkoord met een mening van een ander. Je doet dit op en rustige, niet agressieve manier. Je trotseert ook de antwoorden die je van de ander ontvangt. De transformatie verloopt immers zelden geolied. Je rondt vervolgens af met het genieten van je nieuw gedrag.

Wat draagt bij jou bij tot het versterken van je zelfvertrouwen ?

  Weten wat je wil.

Kinderen weten wat ze willen. Ze kunnen o-zo gefocused zijn, met alle eraan verbonden frustratie die je als ouder hebt. Ze zijn heel duidelijk in wat ze willen, een speelgoedje, een voorleesverhaaltje, laat opblijven, ... Ze weten zelfs precies welk verhaaltje ze voorgelezen willen hebben (én weten zelfs wanneer je een alinea overslaat).

Veel volwassenen die ik tegenkom weten vooral wat ze niet willen : ze willen niet blijven werken bij hun huidige werkgever, ze willen niet zoveel stress, ze willen geen spanningen meer met collega's, ... en ga zo maar door. De meesten weten echter niet wat ze wel écht willen ! En dat is inderdaad ook moeilijker, maar toch best doenbaar. Wanneer je je de volgende keer betrapt op een kleine klaagzang, vervang dan die klaagzang door te benoemen wat je wél wil. Denk hier ens over na ! Start misschien met het opmaken van en lijstje van alle dingen die je niet meer wil (in je werk, in je relatie, in je financiële situatie, ...). Gebruik vervolgens dit lijstje als start om te benoemen wat je wel wil en pik er de drie ideeën uit die je het meest aanspreken en begin met het realiseren van de eraan verbonden actie !

Het principe van ontwikkeling.

Ons dagelijks leven zit vol doelen en prestaties. Het kunnen grote doelen zijn, zoals een eigen bedrijf beginnen, of kleinere doelen, zoals het goed vervullen van enkele deeltaken. Sommigen van ons worden zo door hun doelen in beslag genomen- ze struikelen over hun voeten om het eindresultaat te bereiken- dat ze de weg en de ontwikkeling ernaar vergeten. Aan de andere kant raken sommigen van ons de weg kwijt en gaan twijfelen over hoe ze van hier naar daar moeten komen, zodat het op zich al moeilijk genoeg is een doel te stellen. Of we blijven in een bepaalde stap hangen, worden we slachtoffer van onze eigen kortzichtigheid.

Het is nuttig om te bedenken dat we, als we een berg beklimmen, een doel moeten bepalen, een richting moeten uitzetten, ons goed moeten voorbereiden en met kleine, zekere stappen voorwaarts moeten bewegen. We kunnen elke prestatie, hoe enorm en indrukwekkend ook, terugbrengen tot kleine hanteerbare stappen. Als we te veel treetjes overslaan, dan vallen we vroeger of later. Het principe van ontwikkeling leert ons niet alleen een reis in korte afstanden op te delen, maar elke stap te waarderen als was het de laatste. Mij heeft het bijvoorbeeld 15 jaar gekost om te leren hoe ik mensen kon coachen. Van iedere coachingsessie heb ik leren genieten, doordat ik telkens weer met andere ogen kan kijken. Als je met je eigen ontwikkeling bezig bent, dan kun je je afvragen of je wil lijken op de postbode die zich elke dag 'naar huis haast', of diegene die elke dag geniet van wat er op straat gebeurde, mensen groette, en in een gematigd tempo doorloopt. Velen van ons leven voor de grote kick, maar vergeten dat elke kleine stap tegen de berg op ons een treetje hoger brengt.

Hoe let jij op de kleine stappen die je zet ? Herken je de opstapjes van waar je bent naar waar je naar toe wilt ? Hoe definieer je je eigen kleine stappen  ? Of heb je wel eens gelet op hoe een hoog appartementsgebouw van de grond wordt gebouwd, beetje bij beetje. Bedenk ook hoeveel energie daarvoor nodig is ? Wat zegt de hoeveelheid energie over het bereiken van wat dan ook ?

Mildred Mc Afee schreef ooit : "Koester je een grote ambitie, neem dan een zo'n groot mogelijke stap in die richting. Het kan slechts een klein stapje zijn, maar je kunt er zeker van zijn dat het op dit moment de grootst mogelijke stap is."

Het principe van verantwoordelijkheid.

Overal waar mensen op verschillende niveaus van verantwoordelijkheid samenwerken, treden sommigen misschien meer op de voorgrond, maar worden ze ondersteund door anderen zonder wiens steun ze niets zouden kunnen produceren. Gezinnen, partnerrelaties, bedrijven vallen of staan met de kwaliteit en het niveau van samenwerking en verantwoordelijkheid binnen hun grenzen. Op een individueel niveau hangt het er voor een groot deel van af of we innerlijk samenwerken, willen we effectief functioneren als menselijke wezens. Verantwoordelijkheid begint met het uitvinden hoe we harmonie kunnen vinden, de of/of, ja/nee, ik zou/ik zou niet handelingen. Maak daarom een kort lijstje van dingen die je wel zou willen doen als het je gevraagd wordt en een lijstje van dingen waartoe je niet bereid bent. Ga na welke het effect is op de ander. Waarom zou je iets wel of niet doen ? Denk eens na over de aspecten van je werk waar je je overdreven verantwoordelijk voelt en waar je te veel helpt of je gefrustreerd terugtrekt. Als je je gebruikt of niet gewaardeerd voelt - een martelaar of een deurmat - wat zou je dan kunnen doen om een beter evenwicht te vinden ?

Wanneer we eenmaal de grenzen en beperkingen van onze verantwoordelijkheid hebben vastgesteld, kunnen we onze plichten volledig op ons nemen en loslaten wat niet onze plicht is; op deze manier beleven we meer vreugde aan het steunen van anderen omdat we relaties creëren die harmonieuzer en coöperatiever zijn. Of zolas Larry Eisenberg het zei : "Om rust te vinden moeten we ontslag nemen als algemeen directeur van het heelal.".

Laat ik er even van uitgaan dat je het '30-stappen-plan naar meer geluk in het werk' (zie eerder op deze blog) hebt gevolgd en terecht bent gekomen in de job die bij je past. Dit is nog geen garantie naar optimale ontplooiing en erkennning. Het goed evolueren op je werk wordt bepaald door de mate waarin je op een actieve manier een aantal principes toepast. Deze principes pas je waarschijnlijk al gedeeltelijk onbewust toe. Naarmate je ze op een bewustere manier gaat toepassen helpen ze je om fundamenteel te slagen in wat je uiteindelijk wil doen.

Het principe van flexibiliteit.

We hebben veel meer aan flexibiliteit dan aan passiviteit of verzet; door actief te gebruiken wat er gebeurt, door zelfs pijnlijke omstandigheden te omhelzen, gaan we veel effectiever met onze moeilijkheden om, want we gaan deze moeilijkheden als een soort training beschouwen. Flexibiliteit heeft te maken met het pragmatisch aanvaarden van, in plaats van een star verzet tegen, het huidige moment. Annemie, één van de mensen die ik in begeleiding heb, was terecht gekomen in een (voor haar) ideale personeelsfunctie. Ze droomde ervan haar dienstbaarheid en zorgzaamheid ten dienste te stellen van alle medewerkers, maar al gauw bleek dat de behoorlijke administratieve kant haar af en toe verhinderde om in te spelen op vragen van medewerkers. Bovendien had ze een baas die haar niet volgde in haar adviezen en heel regelmatig het standpunt van de directie innam. In plaats van zich te verzetten heeft ze haar werk deels kunnen reorganiseren en heeft ze wegen gevonden om via collega stafleden (die hun waardering rond haar standpunten naar haar baas uitdrukten) uiteindelijk de steun van haar baas te verwerven.

Denk zelf eens aan een situatie waar je je tegen verzet en bedenk hoe je met flexibiliteit en het meegaan met de kracht uiteindelijk tot nieuwe oplossingen kunt komen ...

   Gebruik je verbeelding !

Als kinderen spelen gebruiken ze voortdurend hun verbeelding. Had je zelf toen je klein was geen verbeeldde vriend of vriendin ? Waren de wolken geen grote draken of kon je het ene moment je juf en het andere moment doktertje spelen alsof je het écht was ?  Alles kon, en dit voornamelijk omdat we het geloofden dat het kon.

Ouder worden is voor velen onder ons een proces waarin we leren onze verbeelding opzij te schuiven. Dagdromen is slecht. En dus stoppen we ermee. maar tegelijk stoppen we ons geloof in een mogelijk andere toekomst ! Nochtans is men het erover eens dat alle grote uitvindingen en zakenideeën ooit gestart zijn in iemands verbeelding ! Bouw dus voor jezelf wat tijd in om je verbeelding te laten werken.

En heb je bovendien gehoord van de kracht van het 'doen alsof' ? Handelen alsof je reeds diegene bent die je zou willen zijn helpt je om je doel te bereiken. Belangrijk is natuurlijk dat je handelen ook in overeenstemming is met het geheel van je kwaliteiten (en deze kan je intussen met heel wat hulpmiddelen voor jezelf in kaart brengen).

Begin dus met opnieuw je verbeelding aan te scherpen, een beetje dagdromen, een beeld creëren van hoe je dingen in je leven verandert zou willen zien en voeg daar de geuren, geluiden en gevoelens aan toe. Creëer voor jezelf een beeld van wat je bereikt wil hebben. Verbeeld ook oplossingen voor problemen die je onderweg mogelijkerwijs tegenkomt en verbeeld je zelfs dat je ze reeds opgelost hebt ! Verbeelding is één van de krachtigste hulpmiddelen die we hebben om onze toekomst te realiseren.

Doen waar je goed in bent !

Kinderen hebben plezier als ze datgene kunnen doen waar ze goed in zijn. Ze moedigen zichzelf aan om net datgene waar ze natuurlijk sterk in zijn verder te doen. Maar één keer op school keert dit mechanisme om. De focus wijzigt van aanmoediging naar deze ontbrekende stukken waar ze net niet goed in zijn : 'Je geschiedenis was goed (je scoorde 78 %), maar je rekenen (waar je 55 % op scoorde) kan beter ! Daar dien je nog wat verder op te studeren !'. En op deze manier groeien we langzaam weg van onze natuurlijke sterktes en talenten en krijgen we enkel onze zwakheden in het vizier. We beginnen te geloven dat als we meer aandacht aan onze zwakheden schenken, een totale opdracht ons beter zal afgaan. We kunnen beter worden én misschien zelfs van datgene gaan houden waar we een natuurlijke terughoudendheid tegenover hadden.

Maar wat is er mis met het versterken van onze natuurlijke kwaliteiten ? Waar ben jij goed in ? Waar had je plezier in als kind ? Hoe gebruik je je sterktes vandaag ? Hoe versterken diegenen waarmee je samenwerkt je natuurlijke sterktes ?

    Omgaan met 'vallen'.

Is het je ook al opgevallen dat kinderen, wanneer ze gevallen zijn, het wel even uitschreeuwen van de pijn, maar zich onmiddelijk terug gaan oprichten en de val met de eraan verbonden pijn enkele minuten later wel vergeten zijn ?

We kunnen hier van leren. Was het niet Confucius die zei : "Het mislukken ligt niet in het vallen; het mislukken ligt veeleer in het falen om terug op te staan." ? Er bestaat niet zoiets als mislukken, enkel resultaten tellen. We zijn immers voortdurend bezig met het creëren van resultaten in ons leven. En sommige initiatieven zijn minder, andere meer succesvol. Eerder in deze blog heb ik de uitspraak van Edison reeds aangehaald met zijn beroemde uitspraak : "Ik ben niet mislukt, ik heb alleen 10.000 manieren gevonden waardoor een lamp niet werkt !". Richt je daarom op wat net wél werkt, op de positieve zaken die je meemaakt en probeer deze te versterken !